دسته‌ها
جلسه با معلمان

جلسه با معلمان

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

دسته‌ها
شرح گام دوم

شرح گام دوم

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

دسته‌ها
موقت

مربی طراز

[vc_row][vc_column][vc_column_text]از جمله مواردی که به عنوان ذائقه مدرسه به حساب می آید این است که اعتقاد دارد که مهم مربی در مدرسه است . آنچه پیش برندۀ تربیت در مدرسه است ، مربی است و اهمیت مربی نسبت به وجود برنامه دو چندان است . چون می تواند مدرسه ای برنامه نداشته باشد و به پیش رود ولی نمی تواند مربی قوی و حکیم نداشته باشد ولی با برنامۀ خوب به پیش رود . مهم در مدرسه مربی قوی و محکم است که باید بر روی آن سرمایه گذاری کرد و به هیچ وجه مدرسه نباید نسبت به این مسئله کوتاه بیاید .
.
مربی طراز تربیت :
مربّی طراز کسی است که به طور کلّی از چند خصوصیت برخوردار باشد :
اول : برخورداری از دانش
دوم : برخورداری از جنبۀهای روحی و روانی و اخلاقی
سوم : برخورداری از مهارت ها

امّا به تفصیل باید گفت :
اول : مومن باشند و بر اساس ایمان به خدای متعال زندگی کنند و سعی بر این داشته باشند که جز خدای متعال را مدّ نظر قرار ندهند و بتوانند خدای مورد نیاز در صحنۀ تربیت را ایمان داشته باشند و به عبارتی به خدای حدّاقلی ایمان نداشته باشند و بلکه به خدایی ایمان داشته باشند که ربّ است و جریان هدایت را به عهده می گیرد و او خود نصرت می کند و یاری می رساند .
مرّبی طراز مربّی ای است که به دنبال سریان دادن و امتداد بخشی به ایمانی است که در قلب دارد و به عبارتی به دنبال ابلاغ ایمان باور خود و نهادینه سازی آن در قلوب باشد .
مربّی ای در طراز است که بتواند خود را کارگزار ربوبیت حق تعالی در عالَم ببیند و می خواهد به اراده و انتخاب خود را به صحنه آورد تا از جنود خدای سبحان شود و همانطور که در نظام تکوین «لا یمکن الفرار من حکومته » است ، در نظام تربیت هم « لا یمکن الفرار من حکومته » باشد .
مرّبی که مومن است و از سرِ ایمان به تربیت می پردازد می داند که خدای متعال سنّت هایی دارد که با رعایت آن سنّت هاست که خدای متعال عنایت خود را جاری می کند ؛ هر چند که خود را وابستۀ به آن نمی کند و می داند اینها کار خداست ولی آن که خدایی می کند خداست .
چنین مربّی به جهت ایمانی که در فعالیّت تربیتی خود دارد و سوگیری ایمانی را سوی برای تربیت قرار داده است ، دیگر نمی تواند اهل تنبلی باشد و بهانه جو و بهانه ساز باشد و هر چه که در این میدان نیاز است را به صحنه می آورد .
سوی گیری ایمانی در تربیت ، نیازهایی را به صحنه می آورد که همه آن نیازها ، نیازهای ایمانی می شود ؛ به عبارتی نیاز به خلاقیت در مربّی گری ، نیاز ایمانی می شود و یا نیاز به دانش ، نیاز ایمانی می شود و …
دوم : داشتن فهم موقعیت تاریخی و برخورداری از آرمانِ وسیع و دیدن دوردست ها و آماده شدن دستیابی به آن دور دست ها
مرّبی که حاضر در تاریخی که در آن زیست می کند نیست و نمی داند که انقلاب اسلامی برای او چه بستری فراهم کرده است و خود را در نسبت با ظهور قرار نمی دهد و حدّاقلی ترین نگاه را دارد و آن اینکه به رفاهی در زندگی برسد ، او نمی تواند مرّبی موفق باشد و به یقین کمتر از طراز تربیت است . ما باید به مربیانی برسیم که می خواهند به نتیجه ای برسند که خلقت برای آن بنا شده است و خلقت سیر تاریخی خودش را به آن سمت قرار داده است و تمامی انبیاء و اولیاء را برای دستیابی به آن نتیجه به میدان آورده است و تاریخ با تمامی فراز و نشیب اش بالاخره خود را بدان جا می رساند .
اینگونه مربّیانی که درک تاریخی دارند و می دانند که کجای تاریخ هستند و انقلاب اسلامی قرار بر چه داشته است ، به طور یقین سعی می کنند که خود را در خطّ امتداد هدایت و مبارزه قرار دهند و نمی خواهند که در کسوت مرّبی باشند ولی خارج از خطّ امتداد باشند .
بدترین سلیقۀ ممکن این است که در لباسی باشیم که ادعای خاصِ هدایتی و مبارزه ای داشته باشد ولی به جهت فشارهای اقتصادی و چشم وهم چشمی های در زندگی ، خود را از نیّت هدایت خالی و تهی کنیم و تنها هدف را تأمین رفاه قرار دهیم و منصب مبارزه و هدایت و تربیت را در راستای چنین هدفی قرار دهیم . که در اینصورت دیگر نباید انتظار این را داشت که فعالیت ها موثر واقع شود .
در صورتی فعالیت ها موثر واقع می شود که اولا در خطّ امتداد مبارزه و هدایت قرار بگیریم و ثانیا بدانیم که در این خطّ قرار گرفته ایم و ثالثا تنها به جهت مبارزه در این خط قرار بگیریم
مرّبی این چنینی می تواند نسبت مناسب با ظهور پیدا کند و به تربیت انقلابی بپردازد و در طراز تربیت انقلابی و تربیت تمدّنی و تربیت نیرو برای ظهور بگردد . چنین مربّی با چنین آرمانی به طور یقین فعّال و پویا و خلّاق و پُرعلم می باشد .
سوم : پُردانش و پُر علم باشد
اگر مربّی از اطلاعات وسیع تربیتی برخوردار نباشد ، از موفقیت برخوردار نمی باشد . از اینرو همیشه خود را باید مویَّد به دانش و علم کند تا بتواند برای یافت ها و تجربه های در میدان عناوین مناسب را قرار دهد . مرّبی می تواند از اسارت خارج کند و تربیت را محقق کند که بداند راه خروج از زندان چگونه است ؟ مربیّان کم سواد و نیمه سواد و مربیّانی که بنای براین ندارند که خود را تقویت ببخشند و خود را در افزایش و تذکّر علمی قرار دهند ، اینها به یقین موفق نیستند و نخواهند بود و به طور حتم در امر تربیت کم می اورند و کلیشه ای تربیت را به پیش می برند .
عدّه ای گمان می کنند که مرّبی گری میدانی است که باید از مطالعه فاصله بگیرند در حالی که برعکس است و به طوری است که اگر فاصله با علم پیدا شد ، فاصله با حقیقت زیاد می شود و در دوری از حقیقت ، نمی توان ارتباط با حقیقت پیدا کرد و در بی ارتباطی با حقیقت نباید انتظار این را داشت که بتوانیم متربیانی که تغذیه با حقیقت می کنند را سیر و سیراب نمود . از اینرو باید سیر مطالعات داشته باشند و تحقیق بکنند و دارای پرسش های تربیتی باشند و خود را با کلاس و گفتگو تأیید نمایند .
در دانش هایی که مربّی باید برخوردار باشد :
اول : دانش تربیتی ؛
دوم : دانش اخلاق ؛
سوم : دانش طبّ ؛
چهارم : دانش های اعتقادی
چهارم : مسئولیت پذیر و دغدغه مند و متعهد
پنجم : برخورداری از خلاقیت
ششم : تماشاگر عرصه های تربیتی و شخصیت های تربیتی
هفتم : آگاه به آسیب ها و اشکالات
هشتم : برخورداری از عقلانیت و تفکر تربیتی
نهم : برخورداری از حسّاسیت های تربیتی
دهم : فراغت از انگیزه های دنیوی و غلبۀ انگیزه های الهی : خروج از اسارت ها
یازدهم : قدرت تشخیص اولویت ها
دوازدهم : برخورداری از مهارت بالا
سیزدهم : بهره مندی از اقتدارهای روحی و روانی و اخلاقی
هر چه که از اقتدار روحی و روانی و اخلاقی برخوردار باشد ، این باعث این می شود که بتواند عنوان دهی اش به رفتارها و رویه ها ساده تر و راحت تر باشد .
چهاردهم : بهره مندی از آداب
پانزدهم : داشتن پشت صحنۀ های قوی معنوی ؛ بدین جهت باید اهل دعا و توسل باشد و بداند راه قرار گرفتن در جریان ربوبیت حق تعالی ، نیاز به اتصال با آسمان دارد و اتصال با آسمان ، طهارت می خواهد و طهارت ها ، تخلیص ها و تهذیب ها و تزکیه ها نیاز دارد و اینها هم نیاز به برخورداری از پشت صحنه های قوی عبادی و معنوی است .
الزامات سازمانی :
اعتقاد مجموعه بر این است که تا می تواند بر مرّبی تأکید داشته باشد و آن را همواره مورد تأیید قرار دهد و هر چه که می تواند در این حوزه سرمایه گذاری کند و تا جایی از این مربّی حمایت داشته باشد که بتواند اولا : باروری آن در تعامل با متربیان رقم زده شود و ثانیا : هنر تربیت مربّی پیدا کند .
از اینرو این مجموعه نباید از دانش افزایی و مهارت افزایی و تقویت اخلاقیات و معنویات مربّی غافل شود و بدین جهت تا می تواند باید دوره های مختلف و گعده های گوناگون برای دستیابی به این مقصود ترتیب دهد هر چند همراه با پرداخت هزینه های بسیار باشد .
به خاطر همین مدرسه نباید از هر کسی به صرف داشتن کمترین مهارت ها استفاده نماید که این غلط محض است . برخورداری از مهارت لازم است ولی برای تربیت کافی نیست و نمی توان با معدود جلسات این مهمّ را تأمین کرد .
از کسانی باید به عنوان مربّی استفاده شود که بتوانند تربیت را محقق کنند نه کسانی که کمتر از تحقّق تربیت می باشند . باید افرادی مورد استفاده قرار بگیرند که در طراز تربیت باشند . از اینرو مدرسه نباید در ناحیۀ مربیان اهل تسامح و تساهل باشد و بلکه باید با شدّت و حدّت ورود کند و مواظبت و مراقبت را صورت دهد و مرّبی بداند که خط قرمز مدرسه تقوای اجتماعی و کاری مرّبی است که در صورت کوتاهی از آن ، مدرسه از حلم و صبر برخوردار نیست
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

دسته‌ها
مناسبتی

ثبت نام مدرسه راه آسمان

دسته‌ها
موقت

فرم ثبت نام دوره تربیت مربی آرمان اندیشه

[vc_row full_height=”yes” columns_placement=”top”][vc_column]

مرحله ۱ از ۶ - اطلاعات هویتی

[/vc_column][/vc_row]

دسته‌ها
مدرسه

جلسه دورهمی پدر پسری

دسته‌ها
جهادی

خیمه نوگلان حسینی – محرم ۹۷

دسته‌ها
مدرسه

جلسه دانش افزایی مادران

دسته‌ها
جهادی

طرح مطالعاتی – نوروز ۹۷

دسته‌ها
جهادی

خیمه نوگلان حسینی – محرم ۹۸