لجبازی کودک

نکته۱

یک لحظه تصور کن کودکت درکنارت نباشد

آیا بازهم برایش حوصله نداشتی؟

بازهم برای بازی کردن با او بهانه می آوردی؟

بازهم منتظر خوابیدنش می شدی تا نفس راحتی بکشی؟

بازهم…بازهم… یا اینگونه می شدی

تمام کارهایت راتعطیل می کردی و تمام وجودت را وقف این کودکی که خدا به تو عنایت کرده می کردی ولحظه لحظه از وجود او شاد می شدی

و مینشستی وفقط نگاهش می کردی و به لجبازی هایش میخندیدی

وجیغ وداد وگریه هایش هم برایت لذت بخش می شد

به راستی اگر اینگونه به بچه هایمان نگاه کنیم قدر این امانت الهی را خواهیم دانست و طور دیگری پدری و مادری خواهیم کرد

نکته ۲

وقتی با پسر نوجوانتان صحبت می‌کنید، جملات واضح، روشن، منطقی و به دور از هر توضیح اضافی را انتخاب کنید. چون پسرها از توضیحات اضافی و مکالمات طولانی کلافه شده و شروع به لجبازی می کنند.

نکته ۳

« نه گفتن» مکرر به کودک و نوجوان ، مقدمه لجبازی های مکرر آن ها ست

اگر مکرر به فرزندتان «نه» بگویید پس از مدتی دیگر « نه » برای او بی ارزش خواهد شد و توجهی به جواب منفی شما نخواهد کرد .و یا بدتر از آن، خودش هم مکرر از واژه « نه » برای مخالفت دائمی با شما  استفاده خواهد کرد. واژه «نه» را به جا و کم اما قاطع خرج کنید

نکته ۴

کم کردن لجبازی در کودکان و نوجوانان:

تا جایی که ممکن است به فرزندان دستور مستقیم ندهید، بلکه فرصت انتخاب‌های مختلف به او بدهید. خوبی این روش آن است که شما موارد انتخابی را کنترل می‌کنید و در هر حال هر انتخابی که او انجام دهد، مورد رضایت شماست و این امکان انتخاب، فرزندتان را که تشنه استقلال و خودگردان بودن است راضی می‌کند. برای مثال به او نگویید که “همین الان اتاقت را تمیز کن.” با این کار حتما با او وارد مشاجره خواهید شد. در عوض بگویید “چه کاری را اول دوست داری انجام دهی؟ لباس‌هایت را در کمد بگذاری یا تختت را مرتب کنی؟” یا اینکه “دوست داری چه موقع تمیز کردن اتاقت را شروع کنی قبل از غذا یا بعد از غذا؟” احساس مالکیت و استقلال، خوشایندترین احساس برای کودکان و نوجوانان است، پس اجازه دهید فرزندتان در تصمیم‌گیری مشارکت داشته باشد. به عنوان مثال بگویید: “فکر می‌کنی بهترین راه برای مرتب کردن وسایلت چیست؟” بچه‌های لجوج در مورد درست و اشتباه بودن افکار و اعمالشان بسیار سرسخت هستند، اگر به نتیجه‌ای برسند حس می‌کنند که باید از آن دفاع کنند. شما هر چه سخت‌تر سعی کنید که آنها را متقاعد سازید، مخالفتشان قوی تری خواهد شد، در چنین مواقعی ساده‌ترین راه برای جلب همکاری آنها این است که موقعیت آنها را تصدیق کنید و نشان دهید که احساساتشان را درک می‌کنید. برنامه‌ای کاملا منظم برای فعالیت‌های روزمره تعیین کنید. هر چه این برنامه‌های منظم برای فرزندتان بیشتر به صورت عادت درآید، کمتر احتمال دارد که با رفتاری سرسختانه رو به رو شوید.

در دام لجبازی کودکان نیافتید. وقتی شما هم لجبازی می کنید در حقیقت به فرزندتان میاموزید با این روش می­تواند شما را کنترل کند.

 نکته ۵

زمانى که والدین به جنگ با رفتار طبیعی فرزندشان مانند (جیغ زدن، پرت کردن، دست زدن به وسایل) می روند.نه تنها آن رفتار را تقویت می کنند،بلکه رابطه خود را با کودک تبدیل به لجبازى می کنند.

بهتر نیست با محبت و دوستی رفتار را درست کنیم

نکته ۶

پدر و مادر آگاه، برای تربیت بهتر چشمان خود را بر روی شیطنت کودک، لجبازی، تندی و.. میبندند و خطاهای او را نادیده می گیرند. نیمی از تربیت نادیده گرفتن است.

نکته ۷

وقتی شما به فرزندتان می گویید بکن، میگوید نمی کنم میگید بکن میگه نمیکنم بهت گفتم بکن و گرنه …. شما از فرزندتان لجبازترید.لجبازی یک جاده دو طرفه است

نکته ۸

کودک را مطیع خود کنید.

بیشتر والدین از عدم حرف شنوی و لجبازی کودک گله مند بوده و مجبور به انجام تنبیه بدنی کودک می شوند. بیشتر والدین گاهی مجبورند حرف یا خواسته خود را چندین مرتبه برای کودک خود تکرار کرده تا آن را انجام داده و حرف شنوی داشته باشد که این موضوع برای پدر و مادر بسیار آزار دهنده است. معمولأ کودکان۳ تا ۴ ساله هنگامی که به خواسته والدین بی اعتنایی کرده، احساس قدرت داشته و این یک حس ذاتی بوده و نباید آن را حمل بر بی ادبی کودک دانست.

 اولین گام برای حرف شنوی کودک این است که خواسته یا مطلب خود را به طور آرام و ساده برای کودک توضیح داده و علت آن را برایش بازگو کرده و از سرزنش و نصیحت او پرهیز کنند.

 در نظر داشته باشید که کودکان علاقه به تقلید رفتار های والدین دارند، پس بنابراین توجه به صحبت های کودک مهم بوده و نیز رفتار پدر و مادر و برخورد آنان با یکدیگر خصوصاً در حضور او بسیار مؤثر خواهد بود.

نکته۹

سه سالگی اوج لجبازی کودک است، اما این لجبازی با قصد و غرض نیست! 

بلکه  شخصیت “من” و استقلال کودک در حال شکل گیری است. والدین باید صبوری کنند و از تنبیه کردن خودداری کنند.

نکته ۱۰

برای تربیت کودک سالم از این چهار اشتباه پرهیز کنید:

  1. بکار بردن جملات منفی– بچه بد، نکن، دست نزن، لجباز
  2. پرسیدن علت رفتار از کودک (چرا این کارو کردی؟ به جاش مستقیم به او بگویید چه کار بدی کرده)
  3. محبت طولانی با توضیح اضافه
  4. تهدید کودک به دوست نداشتن (میذارمت میرم، بچه بد، دیگه دوستت ندارم)

این چهار کار باعث پایین آمدن اعتماد بنفس کودک می شود و لجبازی را افزایش می دهد.

نکته ۱۱

لجبازی کودکان بهترین فرصت برای تربیت آنهاست. وقتی مثل همیشه آرام و محکم باشید فرزندتان می فهمد قادر به

کنترل کردن شما نیست. اگر عصبانی بشوید یعنی فرزندتان در کنترل شما موفق بوده.

نکته ۱۲

اولین، مهمترین و ساده ترین راهی که مادر باید در برابر لجبازی کودک از خود نشان دهد بی اعتنایی به لجاجت اوست. در حقیقت بی توجهی والدین به لجبازی کودکان، این رفتار را درآنها کاهش می‌دهد.

نکته ۱۳

برای اینکه فرزند حرف شنویی داشته باشید.

  1. با او واضح و شفاف صحبت کنید .
  2. به او بگویید که چه کاری می خواهید انجام دهد ؟
  3. به او بیاموزید که چگونه آن کار را انجام دهد؟

مثلاً وقتی از فرزندتان می خواهید اطاقش را مرتب کند، طریقه ی انجام این کار را نیز برایش بازگو کنید:

  1. لطفا تختت را مرتب کن !
  2. لباسهای کثیف را داخل حمام و لباسهای تمیز را در کمد بگذار !
  3. اسباب بازیها را روی قفسه و کتابها را در جای خود قرار بده !

 در این صورت کودک می داند از کجا و چطور شروع کند. وقتی او نداند که منظور شما چیست؟ نمی تواند فرمان شما را اجرا کند ، این امر باعث سوءتفاهم شما شده  و تصور می کنید که او لجبازی می کند و حرف گوش نمی کند

نکته ۱۴

کودک بعد از چهارده ماهگی کاملا میفهمه شما چه کاری رو دوست ندارید اون انجام بده و حتما انجام میده چون میخواد استقلال خودش رو نشون بده. وارد لجبازی او نشوید این دوران مقطعی است.

نکته ۱۵

آیا دقت کرده اید فرزندتان کارهایی را تکرار میکند که شما روی آنها حساسید؟

کودکان با بازیگوشی والدین را به تمسخر گرفته یا دست می‌اندازند تا ثابت کنند حرف‌شان را نمی‌شنوند.مثلا رفتاری که قبلا بلد بودند در یک محیط دیگر انجام نمی‌دهند.کودک بلد است از قاشق و چنگال استفاده کند اما جلوی مهمانان با دست غذا می‌خورد.این کارشان به معنی عصبانی کردن پدرو مادر نیست، منظورشان اثبات خود استما باید نظم را همراه با عشق و محبت به بچه‌ها آموزش بدهیم تا آن را بپذیرند.در حالی که زمانی که دستور می‌دهیم مثل فرمان‌های ارتشی آن‌ها با ما مقابله می‌کنند و به اصطلاح لجبازی می‌کنند.

نکته ۱۶

مادری که ساعت ها برای تمیزکردن خانه وقت گذاشته، طبیعی است که با ریختن غذا بر روی فرش توسط کودکش خشمگین شود؛ این مادر ممکن است برچسب شیطنت یا لجبازی را بر رفتار کودکش بچسباند. روی دیگر این سکه کودکی است که بی خبر از همه جا با خشم مادر مواجه می شود و نمی داند به خاطر چه چیز تنبیه می شود.کودک تنها در پی کشف محیط و استفاده از حواسش بوده و گرچه خشم مادر را درک می کند، اما نمی تواند دلیلی منطقی برای آن پیدا کند. تا قبل از سه سالگی، رفتارهای بچه ها حتی اگر به خرابکاری منجر شوند، حاصل لجبازی و تلاش برای آسیب زدن به افراد و وسایل نیستند و به همین دلیل است که بچه ها، وقتی کاملا از سر تصادف به کسی یا چیزی آسیب می زنند، انتظار ندارند کسی تنبیه شان کند.